1 Juli 2014 Prinsenbeek.

Beste Els, Suzan, Margo, Max, familie, vrienden, buren en kennissen van Luuk.
Namens de blaaskapel, carnavalsvereniging de Lapzwansen en als vriend wil ik het woord tot jullie richten.
Luuk heeft zijn pad gelopen, wij hebben ruim 32 jaar met hem mee mogen lopen.
Ik heb Luuk in 1982 leren kennen,we zaten samen bij de PTT harmonie.
We konden het goed vinden en ik vroeg of hij lid wilde worden van onze blaaskapel.
Luuk begon als klarinettist en speelde later als saxofonist.
Hij werd ook lid van onze carnavalsvereniging en had het prima naar zijn zin.
Zeker toen hij kennis maakte met Els.
Luuk en Els gingen overal mee naar toe, de uitstapjes, optredens en de weekendjes met de club naar Luxemburg.
Luuk had veel kennis van muziek.
Als we van plan waren een nieuw nummer in te studeren, wist hij van wie het nummer was en het jaar waarin het was uitgebracht.
Hij verzuimde zelden de repetities op vrijdagavond.
Hij genoot van de vele optredens, feesten en verkleedpartijen, maar hij zou nooit voorop lopen in de polonaise.
Luuk gaf niet veel om het lopen van carnavalsoptochten, waarschijnlijk omdat hij niet in de maat kon lopen.
Plichtsgetrouw als hij was, bleef hij de optochten mee lopen.
Toen wij in het voorjaar 2012 hoorden, dat Luuk darmkanker had, waren wij erg aangeslagen.
Luuk werd geopereerd en zijn herstel verliep voorspoedig.
In het voorjaar van 2013 heeft hij een bijdragen geleverd aan de voorbereidingen van het 33 jarig bestaan van de blaaskapel.
Samen met Els en Luuk hebben wij dit feest gevierd.
We keken er naar uit, dat Luuk na de zomervakantie de wekelijks repetities en optredens weer zou oppakken.
In augustus 2013 kwam het onverwachte trieste bericht dat de kanker weer had toegeslagen en dat Luuk ongeneselijk ziek was.
In de reservetijd die ze nog hadden, kregen we de gelegenheid om Luuk regelmatig te bezoeken.
Samen zijn we nog gaan bowlen en hebben het glas geheven op het nieuwe jaar.
Wij bewonderen de manier waarop Els en Luuk ons bij hen thuis ontvingen.
Evenals de openheid waarmee zij over de ziekte spraken.
Ze stelden ons op ons gemak ruim 32 jaar is Luuk onze vriend geweest.
Hij was een uniek en zorgzaam persoon met een optimistische kijk op het leven, waarbij Els en de kinderen het middelpunt vormden van zijn bestaan.
Hij heeft mooie herinneringen bij ons achtergelaten.
Veel te jong moeten wij afscheid van hem nemen.

Ons pad met Luuk is voor ons te kort geweest.

Wij wensen Els, Suzan, Margo, Max en naaste familie veel sterkte en de kracht om dit grote verlies te dragen.
Gesproken tekst door
Pieter Musters
Stilte voor de geboorte,
stilte na de dood.
Het leven is louter geluid
tussen deze ondoorgrondelijke stiltes.