13 december 2003

( gesproken text door de voorzitter van de kapel Pieter Musters. )

Beste ouders, familie, vrienden en kennissen van Kees.
Namens de Lapzwansen en onze vriendenkring wil ik het woord tot u richten.
Toen we in het voorjaar hoorden, dat Kees slokdarmkanker had, waren wij erg aangeslagen.
In het begin hadden we nog hoop, maar de ene naar de andere tegenslag volgde.
Wij bewonderen de manier waarop hij met zijn ziekte omging.
Wanneer wij hem bezochten tijdens zijn ziekbed, stelde hij ons op ons gemak met een onverwachte grap.
Wij kenden hem als een onafhankelijk persoon, die zijn eigen weg ging.
Hij was eigen baas en hield de regie in eigen handen.
Hij was gedreven om zijn rijschool op een zo hoog mogelijk niveau te krijgen.
Voor een rijopleiding voor auto of motor waren we bij hem aan het juiste adres.
Kees was 20 jaar lid van onze carnavalsvereniging De Lapzwansen.
Hij was een kleurrijk persoon in onze vereniging.
Elk jaar met carnaval wist hij ons te verrassen met een nieuwe outfit
en het daarbij behorende masker. Uren lang kon hij dan in zijn rol blijven.
.

Tevens was hij secretaris van onze vereniging en heeft dat met veel plezier gedaan.
Hij schreef verslagen met de nodige humor en bemoeide zich graag met de organisatie van onder andere de fietstocht, barbecue, oliebollenavond en het carnaval.
Ook de kinderen van de Lapzwansen hebben leuke herinneringen aan het rijden op zijn minimotor.
Kees was ook lid van de blaaskapel en genoot van de vele optredens en uitstapjes.
Hij was een markant persoon binnen de blaaskapel met zijn gevatte opmerkingen.
Hij sponsorde tevens de website van onze blaaskapel en stond erop dit voor de komende 5 jaren voort te zetten.
Hij wilde ook nog graag een paar dagen naar Liza in Oostenrijk,waar hij kind aan huis was.
Kees was er altijd welkom.
Al was het hotel volgeboekt, er werd een slaapplaats voor hem geregeld.
Soms moest hij in de sauna overnachten.
Ieder jaar opnieuw organiseerde Kees de ski-vakantie Ja, reisbureau Kees Latjes klonk bij iedereen vertrouwt in de oren.
En was je met hem op de piste, dan kwam hij altijd als eerste boven en was weer als eerste beneden.
Kees was een enthousiast motor rijder. We maakten samen leuke motorritten en gingen weekendjes weg naar België, Luxemburg, Duitsland en Oostenrijk.
Hij kon het niet laten om tijdens de ritten eens flink gas te geven.
Kees maakte altijd deel uit van de kopgroep.
Als de afstand tussen de kopgroep en de laatste rijder te groot werd,liet hij zich afzakken en haalde de achterblijvers op.
Hij hield van doorrijden.Kees was ook een trouwe NAC-supporter.
Bij iedere thuiswedstrijd was hij van de partij.
Hij had z’n eigen stoelen in vak F5, nummer 139 en 140.
Tijdens een wedstrijd kon hij zich erg opwinden wanneer de spelers fouten maakten.
Met een pilsje werd regelmatig de overwinning gevierd in café DenHans.
Ruim 20 jaar is Kees onze vriend geweest.
Hij heeft mooie herinneringen bij ons achtergelaten.
Veel te jong moeten wij afscheid van hem nemen.
Wij zullen Kees missen
en wensen de ouders en familie veel sterkte toe om dit grote verlies te dragen.